اولین کتابی که به شیوه ی نامه نگاری خوندم، کتاب بابالنگ دراز اثر جین وبستر بود. نگارش کتاب به نظرم خیلی جالب و البته قوی و متفاوت بود. هنره که بتونی سرتاسر یک داستان رو در قالب چند تا نامه شرح بدی!

و دیروز دومین کتاب رو با این شیوه ی نگارش خوندم. کتاب "ازبه" نوشته ی رضا امیرخانی.

البته این کتاب با اون ااولیه یه تفاوتی داره. اونم این که تمام نامه های کتاب بابا لنگ دراز، توسط جودی به پدرخوانده ش نوشته شده بود. اما نامه های موجود در کتاب "ازبه" توسط اشخاص مختلف به اشخاصی متفاوت نوشته شده.

شاید این هم یکی از دلایل هنرمندی رضا امیرخانیه. کتابی نوشته که اساس اون بر تعدادی نامه استواره. نویسنده ها و گیرنده ها هم متفاوت هستن اما ابدا خدشه ای در پیوستگی داستان وجود نداره.

دلیل انتخاب اسم "ازبه" برای این کتاب هم همینه به نظرم

نامه از ..... به .....

به خوندنش می ارزه. با توجه به اینکه تعداد صفحاتش هم زیاد نیست. ( کمتر از 200 صفحه) من خودم اون رو دیروز خوندم تماما. در عرض چند ساعت.

درون مایه ی اون هم مثل ارمیا و بیوتن، به مسائل و مشکلات خاص رزمنده ها و جانبازان زمان جنگ اشاره داره

البته مثل همیشه با نگاهی متفاوت، ظریف، دلنشین و صدالبته پر از درد ...


پ.ن: خیلی وقت بود در مورد هیچ کتابی ننوشته بودم ها! چه حس خوبی دارم الان!