اگر زن ِ همسایه، مصرف بی رویه آب را با "پولشو میدیم" توجیه نمیکرد؛

اگر خانه روبرویی به جای شستن ِ ماشین با آب لوله کشی، مقابل چشمان دخترک پنج ساله اش، بهینه مصرف کردن رو یادش میداد؛

اگر مغازه دار سر خیابون عصرها شیلنگ آب رو به هوای بلند شدن بوی خاک نم خورده، توی پیاده رو باز نمیزاشت؛

اگر خروجی آب کولرهامون روی پشت بوم چکه نمیکرد؛

اگر کشاورزیمون مکانیزه بود و موقع شستن ظرف و لباس و مسواک زدن شیر آب رو به امون خدا باز نمیزاشتیم؛

و هزار تا اگر دیگه، میگذروندیم این بحران آب رو ...

دلم خونه به حال ایرانم که لباش داره از تشنگی ترک میخوره و ما با بی رحمی و بی مبالاتی آخرین قطره های شیره ی جونش رو میمکیم ...

بیاید منتظر دیگران نباشیم

هر کدوممون به سهم ِ خودمون و اندازه ی خودمون ادای دین کنیم به ایرانمون ...