در زمان های نه چندان دور، زمان به اندازه ی الان برام معنا نداشت. مثلا نیم ساعت رو اونقدر کوتاه میدونستم که اصلا به حساب نمیاوردم. ولی الان که توی نیم ساعت تایم سرظهر ناهار میخورم، لباس اتو میکنم، ظرفای ناهارمو میشورم، مسواک میزنم، آرایش میکنم، لباس میپوشم و به قصد دفتر کار از خونه خارج میشم، نیم ساعت که چه عرض کنم، ثانیه به ثانیه ی یک دقیقه هم برام حکم طلا رو داره!! 

نمیدونم این از عواقب بالاتر رفتن سن و محدودتر شدن عمر هست یا از اثرات مشغله خیلی زیاد این روزها ..