توی این چند سالی که دارم با پول خودم و کاملا به سلیقه ی خودم خرید می کنم، خیلی چیزا دستم اومده که چه چیزی بهم میاد. چی ارزونه چی گرونه چی کیفیت داره یا نداره و ... بماند که در این بین بها زیاد دادم و چرت و پرت زیاد خریدم تا یاد گرفتم! هنوز هم گاهی!

بگذریم!

میخواستم در مورد آخرین دستاورد ِ استقلالم صحبت کنم.

امسال به این نتیجه نائل اومدم که یه پالتو هررررررررررر چقدر هم شیک و دلنشین و دوست داشتنی و خواستنی و خوش قیمت باشه، اگه جیب نداشته باشه یا جیب تزیینی داشته باشه و نتونی دستاتو تا مچ توی جیباش فرو کنی، مفت که چه عرض کنم، به لعنت خدا هم نمی ارزه. البته خب قطعا مستحضر هستید که منظورم یکی مثل خودمه که استفاده ش از لباس برای تردد در خیابون و محیط های کاری و آموزشی هست. نه کسی که میخواد پالتو بپوشه، توی ماشین بشینه و بره مهمونی مثلا!

و همینطور دومین نکته ی حائز اهمیت!!!! کلاه ِ درست حسابی هست. چون من آدم چتر دست گرفتن نیستم و اصولا تا کمی هوا سرد میشه، دستام از جیبام بیرون نمیاد!! 

من عاشق هوای بارونی یا برفی هستم که کیف کج یا همون پستی بندازم و برای نگه داشتن کیف از دستام استفاده نکنم. دستامو بزارم توی جیبام. کلاه رو بکشم روی سرم و راه بیفتم توی خیابون. 

بعد خیره بشم به مردمی که به سختی چتر دستشون گرفتن یا میدَوَن و دنبال سرپناه می گردن یا به خاطر نگه داشتن کیف، دستاشون از سرما قرمز شده! 

نمیدونید اینجور وقتا به خودم و انتخاب هام چقدر افتخار می کنم و آفرین میگم!

 

+ این پست به بهانه پالتوی مشکی کوتاه، کلاه دار و فوق العاده ساده ای نوشته شد که امروز خریدم و به شدت عاشقشم

++ دوستای قدیمی یکی یکی دارن وبلاگ هاشون رو میبوسن و میزارن کنار ... دلم می گیره ...

+++ درسته که کمتر می نویسم. ولی دلیلش بی علاقگی نیست. وقتم محدودتر شده. کما فی السابق هستم!