اردیبهشتی  تمام عیار

نمیدونم واقعا همینطوریه یا من تازگی زیاد اینجوری می بینم؟ تمام آدمای خیلی پولدار بداخلاق و عنق هستن. حداقل اونایی که به دفتر ما مراجعه می کنن! واقعا انگار از دماغ فیل افتادن.

مهندسی؟ خب باش! دکتری؟ خب باش! پولداری؟ خب باش! هیچ کدوم پشیزی ارزش نداره. وقتی آدم بودن و احترام متقابل رو از یاد بردی ..

کسانی که منو دیدن، همه به اتفاق معتقدن که مشخصه اصلی صورت من لبخندمه. به همه لبخند میزنم. بخصوص اینجا که سعی می کنم خیلی خوشرو تر و با انرژی تر باشم و با کسی که از در میاد داخل، رابطه ی خوبی برقرار کنم. حتی فکر کنم جزو معدود فروشگاه هایی باشیم که به تمااااام کسانی که میان داخل خوشامد میگیم و از حضورشون تشکر می کنیم. با تمام این اوصاف نمیدونم یه عده چطور همچنان عنق و عبوس باقی میمونن. 

و در آخر اینکه الان داشتم فکر میکردم اگه روزی قرار باشه بین یه حساب بانکی خیلی پر و پیمون و لبخندهای بی دریغ و خنده های از ته دل، یکی رو انتخاب کنم. قطعا لبخند رو انتخاب می کنم ..