713
بعدش هم این رو در مورد "حق" میگفتن. که دادنی نیست و گرفتنیه.
حالا من میخوام این عبارت رو به احترام هم تعمیم بدم.
احترام دادنی نیست. گرفتنیه. یعنی خودمون باید با رفتارمون احترام دیگران رو جلب کنیم و اون ها رو وادار به احترام کنیم. اولین قدم هم اینه که خودمون به خودمون احترام بزاریم.
البته این مثالی که میخوام بزنم خیلی به این بحث مربوط نیست. ولی نمونه ای از احترام به خود هست از نظر من ..
جند وقت پیش ... ساعت 2:30 بعدازظهر بود و از خستگی بیهوش شده بودم. از صدای ویبره ی گوشیم از حالت اغما دراومدم و با اکراه به شماره ی ناشناس جواب دادم
"سلام خانوم. ببخشید مزاحمتون شدم. من از شرکت رایتل تماس می گیرم .."
با عصبانیت حرفشو قطع کردم و گفتم "یه بار هم چندروز پیش تماس گرفتید. گفتم رایتل نمیخوام. بعدشم الان وقت زنگ زدنه؟"
و بدون اینکه منتظر جوابیه ی اون بدبخت بشم، گوشی رو قطع کردم و دوباره بیهوش شدم.
یک ساعت بعدش وقتی بیدار شدم و سگ ِ درونم هم از پارس کردن افتاد، ( :دی ) با خودم فکر کردم اون بنده خدا چه تقصیری داشت. خب تو باید قبل از خوابیدن گوشیتو خاموش میکردی!
من با اون خانوم دیگه برخورد نخواهم داشت. اما تصور کنید چنین رفتاری رو در حالت بین خواب و بیداری، با یه آشنا یا یه همکار!
اگر از اول خودم به خودم احترام بزارم و حریم خصوصیمو دور از دسترس افراد قرار بدم، در درجه ی اول خودم راحت و بدون تنش زندگی می کنم و در درجه ی بعد دیگران کسی رو خواهند دید که خط کشی های زندگیش دالبُر دالبُر و بالا پایین نیست میدونه داره به کجا میره و از زندگیش چی میخواد و چطور باید بهشون برسه!
از اون روز به جای اینکه توقع داشته باشم، کسی در ساعت استراحتم مزاحمم نشه، به خودم و نیازم به استراحت احترام میزارم و از دسترس دیگران خارج میشم.
حتی شده همین یه پست! :)
