667

آیتم های زیادی هست که روی قضاوت دیگران در مورد شخصیتمون تاثیر میزاره.

یکی از اون آیتم ها طرز صحبت کردنه. آدم هایی که شل و ول و وارفته صحبت میکنن، جویده جویده حرف میزنن و آخر کلماتشون رو مثل نواری که یهو جمع شده میخورن، معمولا در مراودات طولانی مدت جدی گرفته نمیشن و فاقد اعتمادبنفس به نظر میان.

وقتی که طرف مقابل جویده جویده صحبت میکنه و به اصطلاح آخر حرفاشو میخوره، من در پس ِ ظاهر  ِ احتمالا آراسته ش، بچه ای رو می بینم که تمایل به عقب نشینی، گوشه گیری و دور از انظار بودن داره.

یاد بگیریم و مطمئن بشیم که روان و سَلیس، رسا و قاطع صحبت می کنیم.

و البته کاملا واضح و مبرهنه که مصداق این نوشته، محیط های جدی و اجتماعی مثل محیط های کاریه و در مورد محیط های خصوصی تر  ِ دوستانه و خانوادگی که با شوخی های خاص خودش همراهه، محلی از اِعراب نداره.

666

منم تینا هستم "بیسکوییت جان" ها!

خوشبختم از آشناییتون!

665

 

مسافر که باشی، در اتوبان که باشی و هیچ اسباب تفریحی به جز گوش دادن به صدای پخش ماشین که گاهی و فقط گاهی آهنگ مورد علاقه ی تو را پخش می کند و الباقی تحمل است نداشته باشی، در احوالات بقیه ی مسافرانِ همقطار که در ماشین های کناری همسایه ی ماشین به ماشینت شده اند میپردازی.

 دقیق میشوی و گاهی با شکلک ِ بچه ی ماشین دست ِ چپی که صورتش را با تمام وجود به شیشه چسبانده و مثل کباب تابه ای کف ِ ماهیتابه، بی قواره شده است، میخندی.

گاهی به خانوم ها دقیق میشوی. به آرایششان، مدل روسری بستنشان و ....

گاهی با گوشی سرگرم میشوی. اسمسی میدهی. از روی مردم آزاری برای یک دوست میس کالی می اندازی

گاهی هم مثل دیروز ِ من به نوشته های ریز و درشت ِ پشت ِ ماشین ها چشم میدوزی و به دنبال فان میگردی.

بعد یهو و کاملا یهو، با دیدن ِ نوشته ی پشت آن پراید ِ سفید که تا خرخره پر ِ آدم است، لبخند که نه، نیشخند میزنی!!

همان که پشت شیشه اش نوشته بود: نیم کیلو باش! مرد باش!