اردیبهشتی تمام عیار

669

tinak — Sun, 22 Apr 2012 20:35:00 GMT

می دانم خودشیفتگانی از اهالی ِ ماه های مختلف سال، بارها این عبارت را به وفور برای ماه تولدشان بکار برده اند!

هر بار و هر بار با خود می گفتم یادم باشد من هم بنویسم!

اما هر بار و هر بار که میخواستم بنویسم، حس میکردم خیلی بی ربط است به یکباره چنین چیزی نوشتن!

اما الان اردی بهشت است و دیگر بی ربط نیست.

و آن عبارت این بود:

مردم دنیا به دو دسته تقسیم می شوند. آن هایی که اردیبهشتی هستند! و آن هایی که دوست داشتند اردیبهشتی باشند!

باور بفرمایید این جمله های زیبا از دهان زیبای یک اردیبهشتی بیرون آمده است! و آنهایی که عبارت ما را به نفع ماه تولد خود مصادره کرده اند، صرفا مرتکب یک سرقت ادبی شده اند!

668

tinak — Fri, 20 Apr 2012 11:58:00 GMT

دو سال پیش نوشتم

آسمان را بنگر

و در آن ابر سفید

روح خود را به تماشا بنشین

سبزه را خوب ببین

و در آن سبزی بی چون و چرا

روح پرشور مرا

مست و پروجد ببین

زنگاه پر از احساس نسیم

بوسه ای نرم بچین

عطر آن نوگل زیبای بهار

که به لبخند لبت مهمان کرد

بر همه جان و تنت

با طمانینه ببند

همچو آن کودک رقصان پرند

شاد و خرسند بخند

تا نوای دل تو ساز کند

ماه پرنقش بهار

ماه آن جوی پرآب

ماه زیبا شدن دشت و جبال

ماه آرام و قرار

ماه نو ماه من است

ماه آن دخترک عشوه گری

که بدانست چطور

نغمه ی سازش را

با دل کوک تو همساز کند

اردیبهشتتون مبارک رفقا

667

tinak — Wed, 18 Apr 2012 21:08:30 GMT

آیتم های زیادی هست که روی قضاوت دیگران در مورد شخصیتمون تاثیر میزاره.

یکی از اون آیتم ها طرز صحبت کردنه. آدم هایی که شل و ول و وارفته صحبت میکنن، جویده جویده حرف میزنن و آخر کلماتشون رو مثل نواری که یهو جمع شده میخورن، معمولا در مراودات طولانی مدت جدی گرفته نمیشن و فاقد اعتمادبنفس به نظر میان.

وقتی که طرف مقابل جویده جویده صحبت میکنه و به اصطلاح آخر حرفاشو میخوره، من در پس ِ ظاهر ِ احتمالا آراسته ش، بچه ای رو می بینم که تمایل به عقب نشینی، گوشه گیری و دور از انظار بودن داره.

یاد بگیریم و مطمئن بشیم که روان و سَلیس، رسا و قاطع صحبت می کنیم.

و البته کاملا واضح و مبرهنه که مصداق این نوشته، محیط های جدی و اجتماعی مثل محیط های کاریه و در مورد محیط های خصوصی تر ِ دوستانه و خانوادگی که با شوخی های خاص خودش همراهه، محلی از اِعراب نداره.

666

tinak — Sun, 15 Apr 2012 21:46:00 GMT

منم تینا هستم "بیسکوییت جان" ها!

خوشبختم از آشناییتون!

665

tinak — Thu, 29 Mar 2012 01:27:00 GMT

مسافر که باشی، در اتوبان که باشی و هیچ اسباب تفریحی به جز گوش دادن به صدای پخش ماشین که گاهی و فقط گاهی آهنگ مورد علاقه ی تو را پخش می کند و الباقی تحمل است نداشته باشی، در احوالات بقیه ی مسافرانِ همقطار که در ماشین های کناری همسایه ی ماشین به ماشینت شده اند میپردازی.

دقیق میشوی و گاهی با شکلک ِ بچه ی ماشین دست ِ چپی که صورتش را با تمام وجود به شیشه چسبانده و مثل کباب تابه ای کف ِ ماهیتابه، بی قواره شده است، میخندی.

گاهی به خانوم ها دقیق میشوی. به آرایششان، مدل روسری بستنشان و ....

گاهی با گوشی سرگرم میشوی. اسمسی میدهی. از روی مردم آزاری برای یک دوست میس کالی می اندازی

گاهی هم مثل دیروز ِ من به نوشته های ریز و درشت ِ پشت ِ ماشین ها چشم میدوزی و به دنبال فان میگردی.

بعد یهو و کاملا یهو، با دیدن ِ نوشته ی پشت آن پراید ِ سفید که تا خرخره پر ِ آدم است، لبخند که نه، نیشخند میزنی!!

همان که پشت شیشه اش نوشته بود: نیم کیلو باش! مرد باش!

664. where is here?

tinak — Mon, 16 Jan 2012 23:42:11 GMT

663. منو بخور تا قبول بشی

tinak — Wed, 04 Jan 2012 12:49:00 GMT

یه همچین مامانی دارم من

حتی وقتی دیرش شده و ماشین شرکت جلوی در خونه منتظرشه

شما کسی رو میشناسید که روی پرتقال نامه ی فدایت شوم بنویسه؟ من که به جز مامانم نمیشناسم کسی رو ...

سرش سلامت

662

tinak — Sat, 24 Dec 2011 13:14:00 GMT

شدم عین این بچه دبیرستانیایی که توی رشته ی تجربی درس میخونن. زیست میخونن و یه سردرد سادشون رو هم به عنوان علائم اولیه ی عجیب و غریب ترین بیماری ها میبینن!

نظریه های شخصیت و مشاوره میخونم.توی یه نظریه خودمو به شکل یک آدم خودشکوفا با افکار منطقی و واقع بینانه میبینم. توی نظریه ی بعدی به شکل یه آدم هیستریک و مشکل دار!

پیدا کنید پرتقال فروش را!

661

tinak — Thu, 22 Dec 2011 17:17:00 GMT

خانوم دایی وسطی مریضه و توی خونه استراحت مطلق.

دیشب خونه ی بابابزرگ بودیم. بعد از شام به همراه خاله دایی های دیگه حاضر شدیم و تمام تنقلات رو هم گرفتیم دستمون و رفتیم خونشون تا اگه اونا نمیتونن بیان ما رفته باشیم پیششون تا مبادا غصه بخورن

از قضا دایی وسطی هم مهمون داشت. مادر خانومش با دایی و خانومِ دایی ِ خانومش و پسر کوچولوی یه سالشون

هرچی از شیرینی و خوشگلی این بچه بگم کم گفتم. چشماش دقیقا رنگِ چشمای همین بچه هه بود. در صورتیکه نه مادرش نه پدرش هیچکدوم چشم رنگی نیستن. القصه که هممون چشممون دنبالش بود و اون هم که از دیدن اون همه غریبه وحشت کرده بود از بغل مامانش تکون نمیخورد.

یه کم که گذشت به هوای دونه های درشت انار که وسط اتاق برق میزد آروم از بغل مامانش اومد پایین و تاتی تاتی رفت وسط اتاق.

اما بعد ...

دوباره ترسید انگار! یه نگاه سریع به دور و برش انداخت و مامانشو ندید.

داشت لب و لوچه ش به علامت گریه میرفت توی هم که چشمش به من افناد.

فوری دستاشو از هم باز کرد و با حالت استیصال و لب و لوچه ی آویزون با آخرین سرعتی که میتونست اومد توی بغل من نشست و خودشو گوله کرد.

همه هم خندشون گرفته بود هم هاج و واج مونده بودن.

بعد از چند لحظه سرشو بلند کرد و نگام کرد. بعد یه نگاه دور اتاق انداخت و مامانشو دید. بعد دوباره به من نگاه کرد و وحشتزده تر از قبل بلند شد رفت و خودشو پرت کرد توی بغل مامانش!

به این نتیجه رسیدیم که چون من مثل مامانش عینکی بودم و مثل ایشون شال سر کرده بودم، من رو با مامانش اشتباه گرفته بوده

اما عجب حس بی نظیری بود

این که یه بچه با چنان حالی بهت نگاه کنه که انگار توی تمام دنیا پناهی به جز تو نداره

اولین بار بود چنین چیزی رو تجربه می کردم

660. ورود گوسفند، ممنوع؟

tinak — Wed, 14 Dec 2011 14:34:00 GMT

کاش میشد به بعضیا حالی کرد "جدایی نادر از سیمین" و "درباره الی" و "ُسعادت آباد" و امثالهم، هیچ ربطی به "چارچنگولی" و "آژانس ازدواج" و امثالهم ندارن!

سعادت آباد رو دیدم ...

دو تا خانوم همردیف ما نشسته بودن

لیلا حاتمی شام درست کرد، اینا خندیدن و گفتن "چقدر طولش میده"
حامد بهداد آواز خوند اینا خندیدن و گفتن "قیافشو"
امیر آقایی، مهناز افشار رو کتک زد اینا بلندتر خندیدن
دو نفر وسط فیلم اومدن توی سالن اینا خندیدن و گفتن "چه وقت اومدنه"
مهناز افشار گریه کرد اینا خندیدن
چند نفر بلند شدن و از سالن رفتن اینا خندیدن و گفتن "اینا هنوز نیومده رفتن"
به تک تک دیالوگا با صدای بلند خندیدن
عصبی شدم و تذکر دادم "خانوما اومدین سینما. رعایت کنید لطفا"
عین کبری جیغ جیغو صداشون رو انداختن روی سرشون که "اومدیم سینما! مسجد نیومدیم که! جاتو عوض کن!"
و من فهمیدم در سینما باید بلند بلند خندید و حتی به پشه ی در حال پرواز متلک انداخت!
آخرش هم در حالیکه مانتوشون رو از گرد پفک و چیپس میتکوندن، اظهار فرمودن "چقدر مزخرف بود!"

عزیزان من به خدا فیلمایی مثل "اخراجی ها 3" و "افراطیها" و "تاکسی نارنجی" و غیره و ذلک رو فقط و فقط برای شما میسازن. تا راحت برید عقده گشایی کنید

دیگه چرا عرصه رو به ما تنگ می کنید، اونم وقتی شاید سالی یه فیلم به مذاقمون اکران میشه؟!
تمام سال سینما برای شما!
این یه فیلم چرت مثل سعادت آباد (!!!) رو به من و امثال من ببخشید و سینما نیاید!
عزیزم نیا!
جانم نیا!
سر ِ جدّت نیا!